The Blizzard River & Western

January 4, 2015

This was originally posted on my Sussex Branch website. It is an event that happened to me and my wife. The words are hers, but I couldn’t have said it better.

We both love steam trains and have been on some local steam excursions. The opportunity came up to ride the Black River and Western steam train on an all day Steam excursion in February. We would be able to ride the Boonton coaches that were used on the Sussex Branch of the DL&W. We bought tickets and waited for the day to arrive.

February 5th rolled around. It was a clear cold day, but we dressed warmly and figured the coaches were heated. We packed up a lunch and set off. It began to snow a little but we weren’t concerned as there was no real snow in the forecast. As we got closer to Ringoes the snow got heavier. We decided to keep going since we were almost there. To head back home would be dangerous since the road crews would not be out to sand the roads anytime soon.

We arrived at Ringoes station and looked forward to a heated coach as the temperature had dropped to 15 degrees. We boarded the train and found the “heated coach” was warmed by a little coal stove by the door. I was not a happy camper.

The train ride began and we enjoyed the view. The snow came down even harder and the temperature inside the coach was no different from that outside. After a while, we arrived at the first spot for a photo run by. We were glad to get out and move around, hoping to restore some circulation in our feet.

Because of the snow, the run by took 45 minutes. We got some great pictures but were turning into icicles. Finally we re-boarded and resumed our journey.

The next bit of excitement was switching at the local yard. We got out to take some pictures in the blizzard but quickly got back on the train when the conductor allowed us to. The switching took a long time. We tried to stay warm as best we could.

Finally the snow let up but we still couldn’t go too fast. We arrived at a bridge and everyone got off for a photo run by. Dave found a good spot, then dropped one of the camera lenses in the snow. Luckily we had another one to use. It was still quite cold but a little nicer without the snow. Dave got some nice shots.

On the way back to the station there was another run by scheduled in the middle of a farmer’s field. The snow was knee deep so we decided to stay on the train as did a few other passengers.

We took the opportunity to crowd around the little coal stove. It was easy to stand around because we were in one of the cars that was unhooked from the train for this particular run by. We were getting slightly warm and chatting with our fellow frozen passengers. All of a sudden there was a bang and we all went flying down the aisle, almost landing on top of each other. The other half of the train had hooked up with us.

After that, it was a straight run home. What was supposed to be a 4 hour trip turned into a 7 hour trip due to the snow. When we arrived back at the station, we thanked the conductor and made our way as fast as we could to the car. It took almost the whole ride home, with the heat turned up full blast to defrost ourselves.

We have vowed to never go on this type of excursion again in the winter no matter how tempting.

Konfese, Mi Kulpas

December 3, 2014

mere minutes esperanto

I’ve corresponded with Steve Ramsey more than a few times over the last several years. Somewhere in there, several times, I’ve mentioned my inclination towards Esperanto.  He also knows I’ve been blogging about woodworking in the language. Watching Steve’s videos, I always noted that when he’d finish a project with spray lacquer or spray paint that he held the can in his hand. (How else would he do it?)  I’ve used a spray can trigger for some time now and it amazes me how much control it gives you while using it.  It nearly turns a spray can into a paint sprayer.

So like with any celebrity, viewers send Steve gifts.  I bought him two spray can triggers and sent them along to him. They took a little longer to get to him than I’d thought, (darn holiday season!). Then someone sent Steve a sprayer kit.  I thought that must have doomed my modest gift to him. When he finally recieved the triggers, not only did Steve mention them favorably in one of his Mere Minutes videos, but he put the Esperanto word for ‘chess pieces’ (ŝakopecoj) on the video thumbnail!  That’s just too cool! If you want to see the video I’m talking about, you can see it here: [link].

A Rustoleum Spray Grip like the two I sent to Steve Ramsey.

A Rustoleum Spray Grip like the two I sent to Steve Ramsey.

The Athanasian Creed in Esperanto

November 9, 2014

Shield-Trinity-Scutum-Fidei-English.svgThere are three Creeds in Christianity as far as I know, the Apostle’s Creed, the Nicene Creed and the lesser used Athanasian Creed. Probably the reason the latter is seldom used is because of its length.  We only recite it in our church once a year at most. I like it though because it so thoroughly defines the Holy Trinity. It nearly reads like a legal document.

So being who I am, I decided one day to created an Esperanto translation of this creed, the result of which is below. The only caveat I give is that I translated it from modern English into Esperanto.  To do it right, it should at least be compared to the original language in which the creed was written. I believe that was Latin. Failing that, comparing it to a version in German might do.  Why German?  Because Germany was the language that gave birth to the Reformation. I should also state that the line numbers are as are written in the Missouri Synod’s Lutheran Service Book (LSB). Here then is my attempt:

La Kredo Atanasa

  1. Kiu ajn volas esti savita devas antaŭ ĉio alkroĉi al la katolika kredo.
  2. Kiu ajn ne konservas ĝin tuta kaj netuŝebla sendube pereos eterne.
  3. Kaj jen la katolika fido:
  4. Ni adoras unu Dion en Triunuo kaj la Triunuo en uneco, nek konfuzante la personojn nek dividante la diajn estaĵojn.
  5. Ĉar la Patro estas unu persono, la Filo estas alia, kaj la Spirito estas ankoraŭ alia.
  6. Sed la Dieco de la Patro, de la Filo kaj de la Sankta Spirito estas unu, egalaj en gloro, kuneternaj en majesto.
  7. Kia estas la Patro, tia la Filo estas, kaj tia estas la Sankta Spirito.
  8. Nekreita estas la Patro; nekreita estas la Filo; nekreita estas la Spirito.
  9. La Patro estas senlima, la Filo estas senlima, la Sankta Spirito estas senlima.
  10. Eterna estas la Patro; eterna estas la Filo; eterna estas la Spirito;
  11. kaj tamen ne estas tri eternaj estaĵoj, sed unu kiu estas eterna;
  12. kiel ekzistas ne tri nekreitaj kaj senlimaj estaĵoj, sed unu kiu estas nekreita kaj senlima.
  13. Same ĉiopova estas la Patro; ĉiopova estas la Filo; ĉiopova estas la Spirito;
  14. kaj tamen ne estas tri ĉiopovaj estaĵoj, sed unu kiu estas ĉiopova.
  15. Tiel la Patro estas Dio, la Filo estas Dio, la Sankta Spirito estas Dio;
  16. kaj tamen ne estas tri dioj sed unu Dio.
  17. Do la Patro estas Sinjoro, la Filo estas Sinjoro, la Sankta Spirito estas Sinjoro:
  18. kaj tamen ne estas tri sinjoroj, sed unu Sinjoro.
  19. Kiel kristana vero devigas nin agnoski ĉiun apartan personon kiel Dio kaj Sinjoro, tiel katolika religio malpermesas nin diri ke estas tri dioj aŭ sinjoroj.
  20. La Patro estas nek farita nek kreita nek naskita.
  21. La Filo estas nek farita nek kreita, sed estis solenaskita de la Patro,
  22. kaj la Spirito estas nek farita nek kreita, sed estas eliranta el la Patro kaj Filo.
  23. Do ekzistas unu Patro, ne tri patroj, unu Filo, ne tri filoj: unu Sankta Spitito, ne tri spiritoj.
  24. Kaj en ĉi tiu Triunuo, neniu estas antaŭa aŭ posta, pli granda aŭ malpli granda ol la alia,
  25. sed ĉiuj tri personoj estas en si mem, kuneternaj kaj kunegalajn, kaj do ni devas adori al la Triunuo en unueco kaj la unu Dio en tri personoj.
  26. Kiu volas esti savita pensu tiel pri la Triunuo.
  27. Estas necese por eterna savo ke oni ankaŭ fidele kredu ke nia Sinjoro Jesuo Kristo enkarniĝis.
  28. Ĉar tio estas la vera fido, kion ni kredas kaj konfesas: nia Sinjoro Jesuo Kristo, la Filo de Dio, estas Dio kaj homo.
  29. Li estas Dio, kaj naskita antaŭ ĉiuj mondoj de la estaĵo de la Patro, kaj li estas homo, naskinta en la mondon de la estaĵo de lia patrino;
  30. ekzistanta plene kiel Dio, kaj plene kiel homo kun racia animo kaj homa korpo;
  31. egala al la Patro en dieco, suborda al la Patro en homeco.
  32. Kvankam li estas Dio kaj homo, li ne estas dividita, sed estas unu Kristo.
  33. Li estas unuiĝinta ĉar Dio prenis homecon en sin mem, li ne transformis diecon en homecon.
  34. Li estas tute en la unueco de lia persono, sen konfuziĝo de liaj naturoj.
  35. Ĉar kiel la racia animo kaj korpo estas unu homo, do la Kristo estas Dio kaj homo.
  36. Li suferis morton por nia savo. Li malsupreniris en inferon kaj releviĝis post tri tagoj el la mortintoj.
  37. Li supreniris en la ĉielon kaj sidas dekstre de la Patro, De kie Li revenos por juĝi la vivantojn kaj la mortintojn.
  38. Je Lia reveno ĉiuj homoj leviĝos enkorpe por doni raporton pri siaj propraj agoj.
  39. La farintoj de bono eniros en eternan vivon kaj la farintoj de malbono en eternan fajron.
  40. Jen la katolika kredo; kiu ne kredas ĝin fide kaj firme ne povas esti savita.

Esperantujo in my Pocket

October 31, 2014

mp3Several years ago I got an MP3 player during Christmas. It’s an easy to use simple one, not even having one of those newfangled touch screens!  For a while I had 2 audiobooks on it, but I’ve deleted them as well as any videos I had on it.  C’mon, the screen is only a few inches square at the most!  So what do I have on this antiquaited MP3 player?  In a word, Esperanto.

Until recently there was an every-so-often podcast, a sort of news digest put out by a Canadian and his wife, completely in spoken Esperanto. It was the well known Radio Verda (Green Radio). I have nearly every episode of that podcast on my device.

Then I discovered that an Italian Esperantist, evidently also a clergyman was recording weekly homilies in Esperanto.  he did this for several years and I’ve snapped up all of them as well.  He has since ceased the recording, but still releases his weekly homilies in written form.

I’ve also put any Esperanto music that I like on the player.  These are mainly folk type songs recorded in Esperanto by a Dutch group of musicians known as Kajto. There are a few songs by other Esperanto musicians and one or two Harper ballads in English that I’m particularly fond of.

I do this to keep my listening skills in the language unatrophied.  Sometimes, especially in the case of Radio Verda I pick up an interesting turn of phrase and thus add to my comprehension.

So when I put on my headphones while doing some monotonous task, or put the player on my homemade dock in the workshop, I might get an interesting news digest or a dissertation on the Word, or a catchy little song. You see I keep my player on ‘shuffle’ so I never know what’s next.

For the curious, Since Esperantists do not come from any particular country, ‘Esperantujo‘ is what we call it when we meet and talk together.  As it’s been said. ‘Kiam ajn du aŭ tri renkontiĝas parolante en Esperanto, tie estas Esperantujo.’

Local Businesses Don’t Really Want My Patronage.

October 17, 2014

This is one of those things that has irked me long enough that I’m writing it down.  Over a year ago I had to send a UPS shipment with third party billing.  I had no idea how to do this at the time, so I packed up my parcel and went to my local UPS Store ™.  When I got inside, I was simply told I had to do it online.  I would have thought that they might have told me what I had to do to do it online, or had helpful literature instead of just dismissing me, and then hoping I would be back later to drop off my prepaid package for them to process.  Well, I went home, did my research, stumbled through the UPS website to create my account, set up billing, figure out why my printer was trying to print the label for the box about 10x times too big.  Then, instead of going all the way back to that UPS Store ™ I dropped it off at the print shop I used to work at because tey are closer and deal with UPS.  Failing that I’d just take it to my local STAPLES store which is only 1 mile away. (Failing that I’d arrange to have it picked up at my doorstep!)

Then, they revamped my local grocery store which still sold the old Track II razor blades.  They were the cheapest blades around and I keep my handle as a precious relic.  When the store got re-done they stopped stocking my blades. I wasn’t about to graduate to a razor that uses blades about 3x the price of my cheap blades.  Even Walmart didn’t sell them anymore. So I looked online and I now get my cheap razor blades on eBay at a great price.  Might be my imagination, but they also last longer than the store bought ones.

When my wife’s homemade Mountain Dulcimer needed a new tuning head, I drove all the way down to a music shop to buy a new Guitar tuning head.  I was told that they don’t sell them, but they’d be more than happy to repair my musical instrument.  So of course I found someone on eBay who sold them to me at a great price and it was delivered to my door.

As you see  I tried to shop local and was forced to go the internet route.

Asking vs Thinking when Translating

October 2, 2014

I’ve been putting up past projects and labeled tool diagrams on my Esperanto woodworking blog, Ligneroj. As I translate some of the woodworking terms, sometimes I get stuck.  What’s more is that sometimes none of my dictionaries are of any help, I have at least half a dozen, plus a few online sources. When this happens I have the choice of thinking harder, or of asking around of other Esperantists.

The problem is that the other Esperantists don’t tend to be of a technical or hands on mindset so I usually either get something that doesn’t fit the purpose, or a back wash from the way-too-jargon-ish Esperanto picture dictionary. I’m trying to do the write ups for my old woodworking projects in such a way that non-woodworkers have a chance of knowing what I’m saying.  I don’t want to call the threads on a rod ‘helicaj kaneletoj‘ (helical little channels) I want to call them ‘ŝraŭbaĵoj‘ (threads of a screw).

It reminds me of when I took a course in AutoCAD. The text book gave a very techy explanation of what a circle was like ‘a line inscribed a certain distance from a fixed point.’  Most of the time I just needed an answer like ‘a circle is round.’

So today I realized that I needed an Esperanto name for a Thumb Piano.  It’s also called a kalimba.  I had two choices, bring ‘Kalimba’ into Esperanto via the 15th rule of grammar, making it ‘Kalimbo’ or thinking harder for something more descriptive.

Doing some research, I found that the thumb piano came exclusively from the continent of Africa.  More research showed me that a similar instrument, a jaw harp is already named in Esperanto (buŝharpo), thus reinforcing my idea that a ‘Harpo‘ in Esperanto isn’t absolutely restricted to large triangular objects with plucked strings. I always say that Esperanto is a poetic language mistakenly labeled as logical. Calling it ‘Logical’ brings to mind emotionless Mr. Spock. It’s truer to say the language is regular in its grammar.

So I decided the Thumb piano would best be named an African Harp, ‘Afrika Harpo‘.  At least it’s better than the total head scratching that would be brought on by calling it a ‘Kalimbo’ out of the blue with no further description. If  I’d asked others, I’m sure eventually the answers would devolve into how that musical instrument actually has about 15 names depending on where in Africa you were.

A Thumb Piano, or Kalimba which I made for my wife. In Esperanto it is called a 'Afrika Harpo'.

A Thumb Piano, or Kalimba which I made for my wife. In Esperanto it is called an ‘Afrika Harpo‘.

Translating the Next Mihmiverse Film

September 17, 2014

dj_teaseThe translation of the next film by Christopher Mihm is in progress.  I’ve finished translating my assigned scenes and I must say, if the last film was full of “Ne, ne, neeeee!” then this one is full of “Mi ne scias.

This will be the 5th film that is to have a voice dub and subtitles in Esperanto and I’ve enjoyed helping with each one. To me, doing these translations is akin to doing a crossword puzzle.  We are constrained with keeping the basic meaning of the lines and limiting the length according to the syllables in the English version.  Otherwise the ‘Godzilla Effect’ occurs where the voice and lips do not match up at all.

One of the new challenges for this film is the large number of children’s parts for which young Esperanto speakers, or Esperantists with young voices will be needed.  I’ve even volunteered my daughter for small role. (Actually, I asked her and she agreed.)

So get ready world! Another Esperanto dubbed film is on the way!


September 13, 2014

telengard screenMy first computer was a VIC-20, but my first computer of any real power was the Commodore 64. At some point I got the popular game, Telengard. I played it for hours, mapping as much of the 50x50x50 dungeon as I could.  This is much easier to do with a partner so that one can map while the other fends off all the subterranean beasties encountered when one must ‘STAY’ for any length of time.

I also learned to manipulate the BASIC code, creating an Esperanto version, plus a version that played all by itself.  The self playing characters only do well after they get to at least level 6.

All this went by the wayside when the C-64 was replaced with my Mac SE (sigh).

But then we got our PowerMac and eventually nostalgia made me look around.  I found that Telengard was still available, but that you needed an Emulator to run it on our PC. I downloaded the emulator, but never felt like paying for the key, so I just played the game ten minutes at a time.  then the internet outgrew our poor powerMac. We graduated to a windows machine and the Mac eventually stopped working, taking with it Telengard and the emulator.

So recently I decided to go find Telengard once again.This time I found a ‘remake’ version which does not require an emulator. I can tell you that it works, but I miss the time it took for the surroundings to plot after each move.  I always wanted to alter the program so that one would hear foot steps as it was drawn on the screen. This new version looks like the original C-64 version, but there are a few differences. There is now a line at the bottom of the screen telling on what level you are. When you cast ‘Continual light’ you see unknown objects, even if they are behind solid walls.  One of the ‘mostly’ good changes is that there is no buffer, so that if you press a few keys before a prompt pops up, the key presses are ignored.  This is only bad when you go to cast a spell in combat, one that you know well, but the computer doesn’t keep up.

A few of the sounds are missing, like for the lightning bold spell and the zaps one receives at the box with 4 colored buttons. The game also somewhat resembles what D and D’ers used to call a ‘Monty Haul’.  Because often multiple treasures just pop up.  This was more typical after defeating a dungeon beastie. Because of the lack of plot time for the dungeon, the pace is also quickened. You really have to pay attention because it also seems like the ‘encounters’ are more frequent than in the C-64 version.

All in all it’s a great game, but I think I still might look for a version with an emulator so that I can play with the program, translate it, etc.

Bandsaw Box Videos

June 12, 2014

My latest woodworking videos:  How I made a bandsaw box.  The video is available in English and Esperanto. (see below)


Dragonsdawn in Esperanto (part II)

June 3, 2014

It’s only been four years and I’m finally getting to typing in the second (and most exciting) part of this excerpt from Anne Mcaffrey’s Dragonsdawn. [Read part I here]




Tre oriente kaj iomete sude de Landing, Sean kaj Sorka ĉasadis veriojn por Ripoztagaj manĝaĵoj. Dum la plivastiĝo de la homaj loĝlokoj, furaĝantoj devis iri pli fore por ĉasado.

“Ili ne eĉ penas ĉasi, Sorka,” Sean diris malridante. “Ili pasigis duonmatenon disputante. Fardaj malsaĝuloj.” Li levis unu muskolan brunan brakon en kolera gesto al siaj ok draketoj. “Pli bone kondutu, vi flugantaj malfortuloj.  Ni ĉi estas por ĉasi!”

Li estis ignorata dum siaj brunuloj ŝajne disputadis kun la mensosintezuloj, plej atakeme kun Blazer, la reĝino de Sean. Tio estis eksterordinara konduto. Blazer, kiu estis genetike plibonigita per la prilaboro de Bay Harkenon, estis kutime montrata la obeemeco kiun iu el la malaltaj koloruloj donus al la fekundaj oraj draketinoj.

“Ankaŭ miaj,” Sorka diris, kapjesante dum siaj propraj kvin kuniĝis kun tiuj de Sean.

“Ho Jejs, Ili ĉasas nin!” Malstreĉante siajn bridojn, ŝi komencis streĉi siajn krurojn ĉirkaŭ sian ĉevalino sed ĉesis kiam ŝi vidis Sean-on, rondirigante Cricket-on por fronti la venantajn draketojn, por etendi ordonan manon. Ŝi eĉ pli timiĝis vidi la draketojn fariĝi en atakformacio, iliaj krioj, bruadoj pri neparolebla timo kaj danĝero. “Ĉu danĝero? Kie?”

Sean turnigis Cricket-on per liaj koksoj, unu lertaĵo kiun Sorka neniam sukcesis instrui al Doove malgraŭ la helpo de Sean kaj ŝia propra senfina pacienco. Li serĉis la ĉielojn kaj restigis Cricket-on dum la draketoj unuanime turnis siajn kapojn al la oriento.

Blazer ektrovis lian ŝultron, kirlante ŝian voston ĉirkaŭ lian kolon kaj makdekstran bicepson, kaj kriadis al la aliaj. Sean miris pri la interreago kiun li sensis. Reĝino akceptante ordonojn de brunuloj? Sed li estis distrita kiam ŝiaj pensoj fariĝis videble timiga.

“Landing en danĝero?” li demandis. “Ŝirmejen?”

Tuj post Sean parolis, Sorka ekkomprenis kion siaj bronzuloj penadis diri al ŝi. Sean ĉiam pli lerte legis la mensajn bildojn de siaj plibonigitaj draketoj, speciale tiujn de Blazer kiu estis la plej koheraj. Sorka ofte volis orulinon, sed ŝi tro amis siajn bronzulojn kaj brunulon por plendi. “Tio estas kion ili ĉiuj donas ankaŭ al mi.” Sorka diris, dum siaj kvin ektiris partojn de ŝiaj vestoj. Kvankam Sean povis ĉasi nudbruste, ŝiaj mamoj tro balanciĝis por rajdi senĉemize komforte. Ŝia senmanika leda veŝto subtenis ŝin, kaj protektis kontraŭ la ungotenoj de la draketoj. Bronzulo Emmett ektrovis la kapon de Doove sufiĉe longe por ekteni unu orelon kaj antaŭtufon, penante turnigi la kapon de la ĉevalino.

“Io granda, io danĝera, kaj ŝirmejen!” Sean diris, skuante lian kapon. “Estas nur fulmotondro, uloj. Rigardu, nur nubo!”

Sorka malridetis rigardante orienten. Ili sufiĉe altis sur la altebenaĵo por apenaŭ vidi la maron. “Tio estas strangaspekta nuboformo, Sean.  Mi neniam vidis ion similan. Pli similas la neĝonubojn ni jen kaj jen vidis en Irlando.”

Sean malridetis kaj streĉis siajn krurojn. Cricket, ekkomprenante la urĝajn timojn de la draketoj karakolis maltrakvile ĉeloke, sed evidentis ke li ekkurus tuj post Sean permesus lin. La okuloj de la ĉevalo ekblankrulis kun maltrankvilo dum li snufegis. Ankaŭ Doove malkvietiĝis kaŭzita de la stranga urĝeco de Emily. “Neniam neĝas ĉi tie, Sorka, sed vi pravas pri la koloro kaj formo. Laŭ Jejs, kio ajn pluvas, ĝi damne preskaŭ videblas. Pluvo ĉi tie ne falas tiel.”

Duke kaj liaj unuaj du brunuloj vidis la nubon kaj ekkriis kun frustrado kaj teruro. Blazer trumpetis ferocan ordonon. Subite la du ĉevaloj estis ekkurigitaj per bone celitaj draketaj pikoj al la postaĵoj en rektantaŭan kuregon kiun la draketaro celigis norden kaj okcidenten. Nek brido, kruro, selo, nek voĉo efektis al la du dolorfrenezigitaj ĉevaloj, ĉar kiam ajn ili provis obei siajn rajdantojn, ili ricevis pluan ungofrapon de la atentaj draketoj.

“Kio diable estas al ili?” Sean kriis, tiregante la hakamoron kiun li uzis anstataŭ mordaĵo en la mola buŝo de Cricket. “Mi rompos lian aĉan nazon, mi ja faros!”

“Ne, Sean,” Sorka kriis, klinante al la kuregon. “Duke teruriĝas de tiu nubo, ankaŭ ĉiu el miaj. Ili neniam vundus la ĉevalojn! Ni estus idiotoj se ni ignorus ilin.”

“Se ni eĉ povus!”

La ĉevaloj plunĝadis antaŭen en ravinon. Sean postulis sian tutan lertecon resti rajdante sur Cricket, sed sia menso sensis la trankvilecon de Brazer ke ŝi sukcesis movigi ilin al sekureco.

“Sekureco kontraŭ kio?” li murmuris per sovaĝa grunto, malamante la senton de senpoveco sur besto kiu neniam malobeis lin dum ĝia sep jaroj, besto kiun li pensis ke li komprenis pli bone ol iu homo sur la tuta planedo. La antaŭen irrapido ne hezitis, eĉ kiam Sean sentis la grizan ĉevalon, korposana kiel ĝi estas, eklaciĝi. La draketoj pelis ambaŭ ĉevalojn antaŭen, rekte al unu el la malgrandaj lagoj kiuj dise troviĝis en tiu parto de la kontinento.

“Kial akvo, Sean?” Sorka kriis. Malantaŭen kliniĝante kaj tiregante la buŝon de Doove. Kiam la ĉevalino vole malrapidis, Duke kaj la aliaj du bronzuloj kriis proteste kaj refoje pikis ŝian sangan postaĵon.

Henante kaj blankoula kun timo, la ĉevalino saltis en la akvon, preskaŭ elseligante sian rajdanton. La virĉevalo enplonĝis apud ŝi, kolerigita de la hokungoj de la draketoj de Sean.

La lago, profunda baseno kolektante la defluaĵon el la najbaraj montetoj, havas apenaŭan strandon kaj la ĉevaloj baldaŭ estis naĝantaj, obstine pelitaj de la draketoj al la roka elstaraĵo ĉe la fora flanko. Sean kaj Sorka ofte sunbanis sur tiu rokbreto; ili ĝuis plonĝi de sur sia alta sidejo en la profundan akvon sube.

“La rokbreto? Ili volas nin iri sub la breton? Tie la akvo tre profundegas.”

“Kial?” Sorka refoje demandis. “Estas nur pluvo ventanta.” Ŝi naĝis flanke de Doove, unu mano sur la selkapo, la alia tenante la bridrimenojn, lasante la penadon de la ĉevalino tiri ŝin antaŭen.

“Kien iris ili ĉiuj?”

Sean, naĝante flanke de Cricket, turnis flanke por rigardi malantaŭen laŭ la vojon ili ĵus venis. Liaj okuloj pligrandiĝis. “Tio ne estas pluvo. Naĝu, Sorka! Naĝu sub la rokbreton!”

Ŝi ĵetis ekrigardon trans sian ŝultron kaj vidis kion ektimigis la kutime ne maltrankviligeblan junan viron. Teruro aldonis fortecon al ŝiaj brakoj. Tirante la rimenojn, ŝi urĝis al Doove plifortigi la penon. Ili jam preskaŭ atingis la breton, preskaŭ alveninte al kia ajn malgranda sekureco ĝi proponas kontraŭ la siblanta, arĝenta falaĵo kiu plaŭdis tiel minace trans la arbaron ili ĵus eliris.

“Kie la draketoj?” Sorka kriegis irante an la ombro de la rokbreto. Ŝi ektiris je Doove penante tiri la ĉevalinon post ŝi.

“Sendube pli secure kie ajn ili estas!” Sean ŝajnis kolerega dum li perfortis Cricket-on sub la breton. Estis apenaŭ sufiĉa spaco por la ĉevalaj kapoj resti super la akvonivelo, sed estis nenia tenaĵo por siaj baraktantaj kruroj.

Subite ambaŭ ĉevaloj ĉesis rezisti siajn rajdantojn kaj ekpremadis Sean-on kaj Sorkan kontraŭ la internan muron, henantaj pro timego.

“Levu viajn krurojn, Sorka! Stabiligu vin kontraŭ la interna muro!” Sean kriis montrante. Tiam ili aŭdis la siblon sur la akvo. Rigardante preter la ĉevalaj kapoj, ili efektive vidis la longajn maldikajn fadenojn plonĝante en la akvon. La lago subite agitiĝis kaj estis tranĉanta ĉiudirekte per naĝiloj de la foksenoj kiujn oni semis en la riveretojn.

“Jejs! Rigardu tion!” Sean montris ekscite al granda flamŝprucaĵo tuj super la surface de la lago kiu bruligis grandan interplektaĵon de la afero antaŭ ol ĝi enakviĝis.

“Jen, ankaŭ tie!” Sorka diris, kaj ili aŭdis la agitan sed triumfan blekadon de draketoj. Kunpremite sub la elstaraĵo, ili vidis nur ekvidaĵojn de draketoj kaj la neatenditajn flamojn.

Subite Sorka rememoris tiun longantaŭan tagon kiam ŝi unue vidis la draketojn defendantaj la kortbirdajn gregojn. Tiam ŝi estis certa ke Duke ekflamis verion.

“Tio okazis antaŭe, Sean, “Sorka diris, ŝiaj fingroj glitis de sur lia malseka ŝultro kiam ŝi provtenis ĝin por atentigi lin. “Iel ili elspiras fajron. Eble por tio ili havas la duan stomakon.”

“Nu, mi ĝojas ke ili ne malkuraĝas,” Sean mumuris, zorge naĝante sin al la aperturo. “Ne,” li diris en voĉo esperplena, elspirante grandan suspiron. “Neniel malkuraĝuloj. Sorka, venu.”

Zorge ekrigardante al Doove, Sorka aliris al Sean kaj ekkriis kun surprizekzaltiĝo. La aro da draketoj plimultiĝis per amaso da aliaj. La etaj militistoj ŝajne laŭvice plonĝis al la fia pluvo, la flamsprucoj brulis la teruraĵon al nigraĵon kiu falis kiel cindroj al la lagosurfaco, kie rapidaj fiŝfaŭkoj forglutis ĝin.

“Vidu, Sorka, la draketoj protektas la rokbreton.”

Sorka vidis la minacan pluvon falantan nemalhelpata en la lagon ĉe ambaŭ flanko de la draketa fajrozono.

“Jejs, Sean, rigardu kion ĝi faras al la arbetaĵoj!” Ŝi fingromontris al la lagobordo. La densaj grupoj da rezistaj arbetaĵoj tra kiuj ili trarajdis antaŭ nur momentoj ne plu videblis, kovritaj de tordiĝantaj ‘aĵoj’ kiuj ŝajne pligrandiĝis dum ili spektis. Sorka naŭziĝis, kaj nur per intensa konsentrado ŝi ne elvomis sian matenmanĝon. Sean blankiĝis ĉe la buŝo. Liaj manoj, ritme movante por restigi lin enpozicie en la akvo, pugniĝis.

“Ne damne mirinde ke la draketoj timis.” Li batis la akvon per senpovaj pugnoj, kaŭzante ondetojn. Duke de Sorka aperis subite, ŝvebanta ĵus ekstere enrigardante. Li atendis nur sufiĉe longe por fajfeti rekuraĝigon, kaj tiam senmetafore malaperis.

“Nu, do,” Sean diris. “Se mi estus Pol Nietro, mi nomus tiun tujan transflirton la plej bonan defendkapablon kiun bestospeco povus evoluigi.” Longa fadeno serpentis de la breto kaj momente pendis antaŭ iliaj terurigitaj okuloj ĝis flamolango bruligis ĝin. Naŭzigite, Sean puŝis akvon sur la restaĵon, forplaŭdante la flosantan nigraĵon for de Sorka kaj si. Malantaŭ ili la spirado de la ĉevaloj montris indikojn de malfacileco.

“Ĝis kiam?” Sean diris, glitante al la kapo de Cricket kaj trankviligante la ĉevalon per la manoj. “Ĝis kiam?”


Part III coming soon.



Get every new post delivered to your Inbox.