Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Tero Nekonata – A Short Story in Esperanto (part 3)

April 4, 2012

Taglibro de la Kopluŝa kosmoŝipo Itsen: la 22an tagon de la 6a monato de la jaro 1082 de la Kopluŝa Erao. Nia surteriĝa teamo malkovris primativajn homojn sur la tria planedo kaj iniciatis kontakton. Tiuj ŝajnas esti ĉe la ŝtonepoka nivelo de teknologio, sed Med-Teko Trejd konfirmas ke ili estas puraj homoj, ne prakolonianoj de Vrit. Detektiloj montras la alveno de tri grandaj nekonataj kosmoŝipoj el nekonata parto de la kosmo. Mi revokis Lingviston Tejrk kaj la sciencistojn al la Itsen. Komandoro Iloŭ kaj Observistino Barinium daŭrigos la unuan kontakton.

“Leŭtenanto Tejrk sinprezentas, Kapitano.” La juna Leŭtenanto staris atendante al Karpla.

“Sinjoro Tejrk, estas tri nekonataj ŝipoj alproksimiĝante al ni el la sektoran internaĵon. Mi bezonas ke vi pretiĝu por la unua kontakto. Ni nuntempe elsendas amikajn bildojn al la ŝipoj. Mi ne bezonas rememorigi vin ke neniu kosmoŝipo iam ajn revenis el ĉi tiu sektoron.”

“Ne, Kapitano. Nenecesas. Mi havas la saman penson. Mi penos plej bone. Kiam la Nekonatoj alvenos?”

Karpla rigardis al la rudroradulo. “Leŭtenanto Leslej?”

La Nekonatoj alproksimiĝas je duon lumrapido. Do ili estos ĉe armillimo morgaŭe je la 10a horo kaj duono.”

Tejrk flustris al si, “Certe ni ne pafos al ili…”

“Nur por sindefendo, Leŭtenanto,” diris Karpla. “Ŝajnas ke morgaŭ estos grava tago.”

 

Dormeco evitis Tejrkon kaj la mateno tro frue alvenis por ripozo. Li frue sinprezentis por deĵoro kaj sidiĝis ĉe komputilstacio. La Kapitano pravis. Dum la pasinta jardudeko ne malpli ol kvin kosmoŝipoj eniriĝis Sektoron 42. Estas ankaŭ listo de Vritaj esplorŝipoj de antaŭ-Aliancaj tagoj. Neniom reaperis. La Itsen verŝajne estis la nura povanta elsendi mesaĝon antaŭ… kio ajn okazis. Sektoro 42 ankaŭ havis la kromnomon ‘La Nekonata Sektoro’ ĉar ĝi neniam estis esplorita, dum aliaj apudaj sektoroj estis esploritaj iome. Mapo de tiu kvadranto montris ke la neesplorita regiono estas multe pli granda ol nur unu sektoro. Ĉu la Nekonatoj…”

“Ĉu frua komenco al la tago, Leŭtenanto? Tre laŭdinda.” Kapitano Karpla staris tuj malantaŭ li.

“Jes, Kapitano, mi…”

“Mi vidas ke vi legesploras pri la regiono. Jes, tre laŭdinda.” Karpla paŝis al lia komandseĝo kaj sidiĝis. Li trinketis sian matenan kafeinaĵon.

Leslej raportis, “Nekonatoj estas ĵus ĉe la atingebleco de niaj armiloj, Kapitano. Ili malrapidiĝadis kiel ni anticipis. Certe ili venas al ni.”

“Tre bone, Sinjoro Leslej. Elorbitiĝu de la planedo. Ni eble bezonos manovrospacon.”

“Jes, Kapitano. Elorbitiĝanta.”

La Itsen atendis, sufiĉe fora de la planedo kaj la luno. Sur la granda ekrano la tri Nekonatoj pli klariĝis. La aspekto malsamis al ion ajn antaŭe registrita. Ili aspektis kiel glataj, facetaj, kupoloj kun enskribitaj duoncirkloj sur la superaj partoj. Se ekzistis ion ajn skribaĵojn ili estis netrovebla per la homa okulo.

“Kapitano, Leŭtenanto Midĝ petas permeson forlanĉi por lia reiro al la planedo,” diris komunika oficiro Glin. “Ni ankoraŭ estas sufiĉe proksima por surteriĝo.”

Karpla rigardadis la alvenantaj ŝipoj, sed tiam ekrigardis Glin, “Mi donas permeson. Komandoro Iloŭ ne pardonas min se ni forlasos nin longdaŭre.”

Tuj post la lanĉo de la surteriĝa ŝipeto, lumradio ekbrilis el unu el la Nekonatoj. La forto de la eksplodo balancigis la Itsen. “La ŝipeto detruigxis!” kriis Leslej.

“Eku la ŝirmilojn! Batalon pripretu!” ordonis Karpla. Alarmo hupis tra la ŝipo. “Sinjoro Leslej, celigu raketojn al la antaŭa Nekonato.

Tejrk sinturnis en sia seĝo kaj frontis al Karpla. “Sinjoro, se ni volas komuniki al ili . . .”

Karpla frontiĝis lin. “Ne diru al mi kiel komandi mian ŝipon. Leŭtenanto Glin, elsendu la jenan mesaĝon al la Malamikoj: Atentu alimondaj ŝipoj, Mi estas Kapitano Dagrit Karpla de la Kopluŝa kosmoŝipo Itsen. Ni estas en misio de paca esplorado kaj ne intencas al vi ian malutilon. Bonvolu respondi.”

Tejrk returniĝis al sia loko kaj daŭris sian laboron.

“Mesaĝo envenanta, Kapitano,” diris Glin.

“Surekranigu ĝin.”

Tejrk finis kion li faradis kaj frontis la grandan ekranon. Sur ĝi estis granda tripieda cefalopodo kun tentakloj. La sono kiu kunestis la estaĵo estis plej simila al suĉsono, tiel kiel malpleniganta kloako, interpunkciita per glugloj.

Karpla sinturnis al Tejrk. “Kion vi pensas pri ĝi?”

“Tre interese, Sinjoro. Mi bezonas aŭskulti pluon por elpensi la lingvon.” Tejrk faris iom da pruvaj suĉsonoj, provante imiti kion li aŭdis. “Kapitano, mi havas ideon . . .”

Estis ekbrilego kaj la Itsen skuiĝis. “Eble vi ne havos la eblon se ĉi tiu daŭre okazos. Sinjoro Leslej, lanĉu tiujn raketojn!”

Kvar raketoj rapidis al la antaŭa ŝipo. Lumradio ekbrilis el la ŝipo kaj detruis la raketojn. La lumradio tiam celis al la Itsen. La ŝipo skuiĝis kaj kelkaj komandpaneloj eksplodis kun fajeroj. Leslej raportis, “Tiu trafis nian numeron kvar kampogeneratoron. Ĝi trapasis niajn ŝirmilojn!”

“Pretigu la partiklaradioj,” ordonis Karpla.

Tejrk stariĝis, “Kapitano, se mi povas . . .”

“Partiklaradioj pretas, Kapitano.”

“Pafu!”

La radioj preskaŭ atingis la malamikan ŝipon, sed antaŭ la trafo ili disspeguliĝis en kosmon.

Plua frapo de la malamikoj. La Itsen skuiĝis pli forte ĉifoje. Tejrk falis al la Kapitano.

“Barbordaj kampogeneratoroj detruiĝis, Sinjoro,” diris Leslej.

Tejrk sintiris al Karpla. “Sinjoro, se mi rajtas, Mi kredas ke ni ne povas venki en ĉi tiu batalo. Neniu el niaj ŝipoj iam revenis el ĉi tiu sektoro, sed mi havas ideon.”

Plua eksplodo skuigis la sxipon. Karpla rigardis Tejrk. “Jes Leŭtenanto? Kion vi pensas?”

“Ni bezonas paroli al ilin. Evidentas ke ni ne komprenas ilin nek ili nin. Ni havas la saman situacion kiun havis la Elira Ŝiparo kuntraŭ la blejsardoj.”

Karpla bone memoris la senvenkon inter la ŝiparo irinte al Kopluŝo kaj la alimonda ŝipareto antaŭ ĝi. “Kion vi sugestas?”

Tejrk iris al sia komandpanelo kaj premis butonon. “Permesu min iri jen tie, sole. Estas la nura solvo. Unu homo ne minacos ilin.”

“Ĉu vi frenezas?” diris Karpla. “Kial ili ne pafus al vi kiel ili jam faris al la ŝipo?”

“Mi ĵus sendis al ili bildojn pri mia intenco. Mi pensas ke ili sufiĉe scivolos. Rimarku ke ili ĉesis pafi. Post kiam mi estos tie, mi certas ke mi povos komuniki al ili.”

Karpla rigardis la tri alimondajn ŝipojn sur la ekrano. “Nu, bone, Leŭtenanto. Ni provos vian ideon.

Esperanto: The Aggressor Language

December 1, 2011

The things we spend tax money on…

Esperanto Tomtom Update

May 2, 2011

Well, After creating Havoc at the Lernu Forums for over a week and Asking several Esteemed colleagues their opinions. I’ve finally settled on what I believe to be the best translation of the needed Tomtom voice commands. The biggest bone of contention was how to express the idea of ‘U-Turn’ in Esperanto. Who would have thought such a concept could create so much malpaco?

So I’m now recording my voice speaking each of the commands as required, hoping that the tone of my voice will mesh together with the way the Tomtom puts things together in a sentence. f not, I’ll make corrections. I’ll be making possibly 3 versions of this voice, which I’ll be naming ‘Dachjo‘ The first version will use ‘maldekstren‘ for the purists. The second will use ‘liven‘ for those who in the heat of driving while lost can’t always hear the ‘mal‘ but only catch the ‘dekstren‘. The third version will be more comical (presuming I can think of something funny to do with it.)

An Interesting Project in Esperanto

August 7, 2010

I’ve volunteered to translate the dialog of a movie by Christopher Mihm.  Even though Mr. Mihm contacted a bunch of Esperantists, I’m apparently the only one who’s actively working on the project. There’s a possibility that an audio track of Esperanto will be added to the DVD as well as the subtitles. All I can say is ‘Cool!’

One Tin Soldier in Esperanto

April 29, 2010

Some time ago, I inquired of an Esperanto newsgroup whether anyone had ever translated the song One Tin Soldier by the group Coven. The message of the song seemed to have a very Esperantic tone, that being that war is bad (or at least pretty stupid.)  Within a few days a reply was posted, an Esperantist in Brazil had done a quick, but rather good translation of the song’s lyrics.  I made one tiny change and overall I think the translation (perhaps ‘adaptation’ is a more apt word) is very good.  I would only question if there was a better way to convey what a ‘tin’ soldier is. The second line of the refrain reads a bit awkward to me as well, but that could simply be my ear.

In any case, I wanted to put this out there in the hopes that someday, someone might grab it and record it.

(UNU) SOLA (LAD)SOLDATO

Aŭdu, idoj, la rakonton el tre fora, fora jar’
pri popol’ en iu valo kaj reĝlando sur montar’.
En la montoj trezorego kuŝis en la ter’, sub ŝton’:
la valanoj kune ĵuris kapti ĝin por sia bon’.

Malamegu la najbaron, trompu la amikon plu:
nome de la paradizo vi pravigos ĉion fine, ĉu?
La fina juĝo sin anoncas sen trumpet-sonor’;
unu sola ladsoldato sekvatage rajdos for.

La valanoj ekkontaktis la montanojn per leter’
kun la peto je transdono de l’ trezoro sub la ter’,
sed alvenis la respondo: “Dividiĝu inter ni
la sekret’ sub nia monto, ĉia valoraĵ’ en ĝi”.

Malamegu la najbaron…

“Ek al glavoj, al ĉevaloj!” oni kriis el la val’
kaj mortigis la montanojn por trezora ideal’;
oni kuris al la ŝtono kaj rigardis tuj sub ĝi,
sed aperis nur skribaĵo: “Monda Pac'”, nenio pli.

Malamegu la najbaron…

Merry Christmas to All

December 23, 2009

I’m none too sure I’ll have much to say in the next few days, so I’m wishing you all a Merry Christmas. Enjoy your company and the food.

Our First Cell Phones

December 14, 2009

This fall, we finally made the jump and got cell phones, one each for my wife, myself and our 10 year old daughter. This was because my daughter has gotten to the age where she’s going off places without us with the Girl Scouts, and getting involved with band at school.

It has been said that I was always dead set against having a cell phone.  I think that if you could turn back time, you’d discover that it was more of a ‘we have no NEED for a cell phone, and perhaps a derision on how the owners of cell phones use them to ridiculous extremes. (at 7:45 a.m. in the morning, who are the socker moms talking to as they leave the school parking lot?)

So we now have 3 cell phones in the family.  After some research, for our needs, we decided that Tracfones is the cheapest way to go. They are basically for emergency use, not for chatting up the entire world. My wife and I got identical Moto w3756g phones with ‘double minutes for life’ and my daughter was given a moto w260g. It was cheaper and is good for an emergency-only use phone.  If she loses it, no tears shed.

I use my phone as a reminder more than a phone.  It has a calendar function which I love to use for appointments, plus I don’t need a wrist watch anymore, I’ve got a perpetual calendar and clock wherever I go.  Plus, if I get bored, I have tetris.

Our phones came in very handy while doing our christmas shopping last week.  We split up in the big stores or the mall, and whoever got done and to the car first, texted the other.  In the mall, it kept us from bumping into each other.

Complaints abound about these phones, but to date, I’ve never found a place where I had no service. The best part I like about my phone is that it opens like a classic Star Trek communicator. Very cool.  If I put it on speaker phone, it’s just like Trek.

The Name of this Blog

December 8, 2009

The name for this blog, ‘Koplushian’ goes way back to my days in high school. A friend and I got interested in science fiction and started creating a sort of fictional universe with people, aliens, languages, the whole deal. We actually created a wiki about much of what we’d figured out and created although much of it had evolved since the days we first thought it up. You can see it here: http://koplushia.a.wiki-site.com

I chose ‘Koplushian’ because I needed a unique name for the blog and I tend to look at the world through alien eyes. Thinking about it a bit, I really identify more with the bree’hah race in that universe, but it would be harder to write from a non-human perspective.

That Dollar Coin Thing

December 7, 2009

So I mentioned my current fixation with the American dollar coin. I’m not sure what spurred this. It might have been a casual hit on google, or maybe my daughter mentioned something.  I dunno.

I’ve done some research on this and noticed a few things. A bunch of folks say that it’s too small and can be easily confused with a quarter. A bunch say it’s too heavy. A bunch say it’s ugly. A bunch say it’s too light. This is not to mention the bunch who believe emails and still think that ‘In God We Trust’  doesn’t appear on the coin.

I’ve been carrying around at least 5-10  of these for over a month.  Yes I spend them, and then I buy a few more off my neighbor. They are not too heavy.  One dollar coin weighs less than 4 quarters put together. Many soda machines take them. The only one I’ve found which will not take the coin is a Coke ™ machine outside our Walmart.  I’ve used them at the self check out at Weis and Lowes and I’ve successfully handed them to cashiers at Walmart and our Dollar Tree store. I try not to test the cashiers during their busy times.

No one seems to mention that our dollar coin is almost exactly the same size as the Canadien dollar, the Loonie. I think the size is off by like .o1 mm or something.  Canada has no complaints that I’ve heard. They even have a 2 dollar coin, the twoonie. The secret is that in Canada, the bill form of their dollars was discontinued soon after the coin was introduced.

I can hold a dollar coin in my hand and I can feel that it’s bigger than a quarter. You get used to it. I intend getting these from the bank or my friend and using them when appropriate. I’ll also let my cashier know that it’s OK to give me coins for change, in case they have some stashed away with no where to go.

A bit of an introduction

December 7, 2009

I’ve been blogging occasionally at the Esperanto-USA site, but sometimes I feel like writing about something that won’t exactly fit in the Esperanto world.

I’m an Esperantist, that is I speak Esperanto, which is the most successful of the languages created for international communication. I’ve been trying to get other Esperatists in New Jersey together occasionally. I also started a wiki project for an English-Esperanto Dictionary, and I design Esperanto themed products at Cafe Press under ‘esprimoj’. Other projects you’ll hear about later.

I’m a model railroader. I model the Sussex Branch of the Lackawanna railroad in HO scale. I also participate yearly in my railroad clubs show which occurs on the first Sunday in May every year. I have 3 modules at the show: a double module of Franklin, one of Andover and one of Sparta.

I’m a railroad historian.  I’ve been reseraching the history of the Lackawanna’s Sussex Branch for over ten years now.  I have a book coming out next year focusing on what I’ve found about the stations on the Sussex Branch.

I’m a husband and the father of a wonderful 10 year old daughter.

Once in a while I get on a hobby horse about something. At the moment my hobby horse is the American dollar coin.  I like it. I think it’s useful.  I do think the promotion of it is half-assed at best. My favorite version of it is the Sacagawea dollar that came out in 2000. My daughter traded me one of hers that was pretty oxidized. After a week in my pocket it got this really neat patina about it. It’s also still got the ‘E Pluribus Unum’ and ‘In God We Trust’ on the face.  It just looks more like a coin than the later sackies or even the new dollar coins with all the presidents on them.